Poprzednio:
- To Saint Louis? - Kiedyś. Teraz nazywa się Defiance.
STRÓŻ PRAWA
- Dobrze się tu żyje. - Tak mówią.
Stróż prawa znalazł cię z Iratjanką na Złych Ziemiach.
- To moja córka. - Proszę?
Dziękuję właścicielowi kopalni Rafe'owi McCawleyowi
i jego dzieciom: Luke'owi, Quentinowi i Christie.
Zbiorę ludzi i odwiedzę Rafe'a McCawleya.
Nasz syn kocha jego córkę.
To by było coś, gdyby się pobrali.
- Co się dzieje, Luke? - Wrócę na kolację.
- Luke został zamordowany? - Znajdziemy sprawcę.
- Zabiłeś mojego syna. - Nie.
Wszyscy muszą uciec. Zaatakują po zmroku.
Ognia!
Tak!
- Ilu poległo? - Czterdziestu jeden.
24 GODZINY WCZEŚNIEJ
Pilnujcie mostu.
Ty tchórzu!
Witamy na Antarktydzie
Elahu Bandiku z Yuke Liro,
czcigodny Datak Tarr z Shanje Liro
oskarża cię o tchórzostwo.
Zaprzeczysz tym zarzutom?
Nie.
Pozory nie mylą.
Moje czyny odbijają się na moim liro.
Rozpoczniemy zatem ceremonię oczyszczenia.
- Co oni robią? - To kastijska ceremonia.
Wygląda jak tortury.
Myślałem, że zostawiliśmy to na Złych Ziemiach.
Wystarczy.
Koniec zabawy. Zdejmijcie go.
To dezerter. Rzucił broń i uciekł przed Wolganami.
Wykazał się odwagą, w ogóle chwytając za broń.
Wielu traci zimną krew w pierwszej walce.
Nie Kastitjanie. W świetle naszych boskich praw
ucieczka z pola walki odbija się na liro i całej kaście.
Elah Bandik odebrał honor wszystkim Kastitjanom w Defiance.
On?
Odebrał honor wszystkim Kastitjanom?
Nie musimy tłumaczyć się z naszej religii,
- ale robimy to dla dobra Bandika. - Z pewnością.
Bez tego rytuału nie wejdzie po śmierci do zaświatów.
Mam to gdzieś. Koniec tego.
Proszę, nie. Nie mam wyboru.
Muszę to zrobić dla rodziny.
Ściągnijcie go albo wszyscy za to odpowiecie.
- Zaczynając od ciebie. - Co się tu dzieje?
Pani burmistrz, przyszła pani uspokoić swojego stróża prawa?
Nasze porozumienie trwa od początku istnienia miasta.
Chce je pani zerwać po trzech tygodniach pracy?
Szanuję waszą tradycję,
podobnie jak pani burmistrz Nicky.
Przeprowadźcie ceremonię w Hollows.
Tak jest, Amando.
Używaj nazwy mojej funkcji.
Schowaj broń.
Za mną.
Wybacz. Wydawałaś się poruszona.
Widywałam gorsze rzeczy.
To nie sprzeczka o cenę wozu. Zamęczą go na śmierć.
Jesteś z zewnątrz. Wiem, jak to wygląda.
Chyba jednak nie.
Wiesz, czemu mamy tak mało Iratjan?
- Co to ma do rzeczy? - Osiem lat temu,
kiedy założono Defiance, było ich ponad tysiąc.
Ale nie wierzyli w szczepionki.
Nicky widziała, jak ich dzieci umierają.
Wprowadziła obowiązkowe szczepienia.
Władze chodziły od domu do domu i szczepiły ich siłą.
- Iratjanie wszczęli powstanie. - Co się stało?
Oni mieli kije, a my wotańskie blastery. Jak myślisz?
Część zginęła, reszta uciekła.
Po tym zdarzeniu rada miasta zdecydowała,
że pozwoli wszystkim ośmiu rasom kontynuować swoje tradycje.
Dobrze.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że to, co robią, jest dobre.
To konieczność.
Nie przerwiesz tego?
Nie. Nie wystrzelam całego miasta,
żeby ratować kogoś, kto tego nie chce.
Pani burmistrz obiecała, że spróbuje coś zdziałać.
- Obietnice są shatko warte. - Zależy od osoby.
Wstrzymajmy się. Sprawdźmy, ile jest warte słowo pani burmistrz.
Czas wstawać, Ben.
Vritex?
Mogłeś mnie zabić.
Grunt, żebyś nie gadał.
- Nie zdradziłbym cię. - To dobrze.
Twoja rodzina by ucierpiała, gdybyś to zrobił.
Lub ponownie zawiódł.
Dobra.
Ponownie? Zrobiłem, co kazałeś.
Wysadziłem sieć utrzymania.
Ale Wolganie przegrali i miasto wciąż stoi.
- Pokonali ich? Jak? - Nieważne.
Pamiętasz stary plan?
Kopalnie.
Nie zniszczysz w ten sposób tego, czego szukasz?
Mam wiarę.
Rób, co ci każę.
Nie mogę tego powtórzyć. Nie pisałem się na to.
Pisałeś się na to, co konieczne.
- Cześć, tato. - Wróciłaś do domu?
Widziałam cię na mszy za Luke'a.
Nie wiedziałam, co powiedzieć, więc cię unikałam.
Zrobiłam źle.
Musimy odłożyć na bok nieporozumienia i trzymać się razem.
Mam odłożyć na bok fakt, że chcesz wyjść za syna Dataka?
Przyjmij gałązkę oliwną. Zjedzmy.
- Mam przed oczami tego umarlaka. - Nie mów tak.
Myśl, że ten Kastitjanin cię dotyka.
- Tego chciałby twój nieżyjący brat? - To już bez znaczenia.
Liczy się to, czego my chcemy.
Kocham Alaka Tarra i chcę za niego wyjść.
Tak?
A ja chcę, żebyś odwołała ślub i wróciła do domu.
Bo co?
- Jeśli wyjdziesz, możesz nie wracać. - Tato.
Od śmierci mamy Christie trzyma rodzinę razem.
Raz robi coś, co ci się nie podoba, i się od niej odwracasz?
- Ale Luke... - Co?
Był dobrym człowiekiem.
To dlaczego spotykał się w lesie z Benem Darisem,
który sprowadził na nas Wolgan?
McCawley.
Już jadę.
Przyprowadź wóz, Quentin. W kopalni był wybuch.
- Funkcjonariuszowi nic nie będzie. - Ale nie wiadomo, gdzie jest Ben.
Uwolnienie go w biały dzień było ryzykowne.
Obudzono go Vriteksem. To niebezpieczny lek stosowany w wojsku.
Może zrobił to były żołnierz.
Quentin McCawley się skontaktował.
W kopalni był wybuch.
Jesteś. Twój kumpel Ben Daris zaatakował moich strażników,
ukradł gulanit i uciekł pod ziemię.
Wysadził za sobą szyb L9. Nie mogliśmy go śledzić.
To ty wypuściłaś mordercę mojego syna, Amando.
Złapiemy go. Ilu górników było w szybie?
Zero. Jest opuszczony. Prowadzi do dawnego Saint Louis.
Dawne Saint Louis?
Terraformatory obcych zniszczyły większość amerykańskich miast.
Ale z Saint Louis stało się coś dziwnego. Ziemia przykryła miasto
i stwardniała, zanim je zmiażdżyła. Niektóre części są nieruszone.
- Coś tu nie gra. - Jak to?
Sieć upadła. Czemu Ben nie uciekł przez przełęcz?
- Po co zamknął się pod ziemią? - Ukradł 20 kg gulanitu.
- Na wybuch zużył co najwyżej dwa. - Zostało mu 18 kg.
Dość na sporą bombę.
Ale za mało, by zaszkodzić Defiance spod spodu.
Wie, kto stoi za atakiem Wolgan. Musimy iść za nim.
- Kiedy zrobicie przejście? - Za 4 godziny.
Za długo. Musimy znaleźć inną drogę.
- Co tu jest? - Kłębowisko. Istny labirynt.
Ostre skały, strome zbocze.
Nikt nie naniósł tego na mapę. Szyb jest bezpieczniejszy.
Mam mapę w głowie. Odkryłem ten teren. Tamtędy dogonimy Bena.
Quentin, idź po Naka, Levona i innych. Weź sprzęt do wspinaczki.
- Nie ma mowy. - To moje tunele, moi ludzie...
- A jeśli zastrzelisz Bena? - Moje słowo to za mało?
- Pójdę z nimi. Przypilnuję go. - Nie jesteś górnikiem.
To niebezpieczne. Nie będę się użerać z krawężnikiem.
W trakcie wojny, szukając bunkrów, pokonywałem gorsze zejścia.
Założę się, że zejdę pierwszy.
Chyba na dupie.
- Nie pozwól mu zabić Bena. - Zabił mu syna. Na jego miejscu...
Wiem, ale musimy go przesłuchać.
- Bezpieczeństwo miasta jest priorytetem. - Ben wróci żywy.
Nie ryzykuj dla nich życiem, Nolan.
Nie warto.
Dla niektórych warto.
Zostań tu i pomóż Tommy'emu dowiedzieć się,
kto uwolnił więźnia.
I trzymaj się z dala od Elaha Bandika.
Słyszysz?
Wszyscy mówią o Elahu Bandiku.
Nie zaczynaj, Stahmo.
To nasze dawne prawo.
A to nowy świat.
Dla ludzi takie rzeczy są niestosowne.
- Nie obchodzi mnie to. - Ich opinia jest ważna.
Jeśli będą nam nieprzychylni, nie przejmiemy kopalni McCawleya.
Myślę o przyszłości naszego syna.
Przypomnij sobie, jak żyłeś na Casti.
Byłeś na dnie najniższej kasty.
Żyłeś w nędzy.
Naprawdę chcesz kultywować te tradycje?
Teraz,
kiedy jestem na szczycie,
szczam na tych na dole!
- Co się dzieje? - Christie.
Rafe miesza jej w głowie.
Nie wiem, co będzie. Być może odwołamy ślub.
- Kochanie. - Rafe zasługuje na kulkę.
- Tato. - Nie mówi poważnie.
Wręcz przeciwnie.
Kąpiel podgrzewa temperament twojego ojca.
Matka się wszystkim zajmie.
Wojna Światów
- Namierzyłeś gulanit, który zabrał? - Tak. Jest niedaleko.
Dorwijmy sukinsyna.
Witaj w dawnym Saint Louis.
Czas zabrać manatki
i pozwolić ci się urządzić.
Skoro przeszłam na emeryturę,
może zacznę grać w golfa.
Miałam raz handicap trzy i nikt temu nie zaprzeczy,
bo byłam przy tym sama. Pamiętam zasady.
Biedak. Wisi od trzech godzin, prawda?
Nie podoba mi się to.
Od lat nie przestrzegamy statutu miejskiego.
To się musi skończyć.
Kastitjanie nie są łatwi.
Mają obsesję na punkcie przeszłości,
swoich przodków, liro, w jakich się urodzili.
Ich życie kręci się wokół dawnych tradycji,
które może kiedyś miały sens,
ale sami nie wiedzą, jaki.
Przypominają nas.
Stracili swoją przeszłość.
Rozpadła się wraz z ich planetą.
Pozostały im tylko te smutne uliczne pokazy.
Odbierz im je, a powtórzy się sytuacja z Iratjanami.
Nie uważam tak.
Defiance zmieniło się przez ostatnie pięć lat.
Zjednoczyliśmy się i wygraliśmy z Wolganami.
Tworzymy tożsamość,
która jest ponad podziałami na ludzi, Iratjan i Kastitjan.
Będę tęsknić.
Zaraz przyjdę.
Birch.
Rycerskość zginęła w ataku Wolgan?
- Co z Benem? - Jest pod ziemią.
Musimy opuścić miasto. Za dwie godziny dotrze do celu.
- Jest ranny. Może zawieść. - Ma motywację.
Dopilnowałem tego, kiedy go obudziłem.
Trzymam za słowo.
Zanim pojedziemy, chcę się pożegnać z paroma osobami.
- Za bardzo się do nich zbliżyłaś. - Dorastałam z nimi.
Widziałam, jak rodzą się i dorastają ich dzieci.
Robię to dla dobra nas wszystkich.
Tak trzeba.
Nie czerpię z tego przyjemności.
Wiesz o tym.
Tak.
Po prostu skończył mi się czas.
Zawsze jest go za mało.
- Jak tam, staruszku? - W porządku.
Zróbmy sobie przerwę.
Nie zatrzymujmy się z mojego powodu.
Muszę się napić.
Pięć minut przerwy.
Jefferson Park.
Ostatnio byłem tu w wieku dziewięciu lat.
- Jesteś stąd? - Tak.
Ale wspomnienia się zamazują.
Wydaje mi się, że gdzieś tu jadałem z rodzicami.
Pewnie w Golden's po drugiej stronie parku.
To by się zgadzało.
Najlepsze ravioli w stanie.
- I niezłe ciasteczka maślane. - Pamiętam.
Najlepszy wynalazek ludzkości, tuż obok penicyliny.
Zabierałem tam Luke'a, jak miał trzy lata.
Co twoja rodzina robiła przed Deszczem Ark?
Karmę dla psów.
Proszę?
Robiliśmy karmę dla psów.
- Chwila. Twój tata to... - Tak.
„Szamka” McCawley.
- Jak szła ta piosenka? - Nie zaśpiewam.
Zdrowy szczeniak cieszy się Całą michę dzisiaj zje
Nie ma takiej opcji.
Bo czas na szamkę Czas na szamkę
Zawsze jest czas na szamkę
Nie pasujesz mi do tego biznesu.
Chciałem być fotografem.
Sportowym.
Sesje w bikini dla rozrywki.
Czemu to porzuciłeś?
Fotografowałem krajobrazy po terraformacji, ale przestałem.
To było zbyt dołujące.
Przypominało mi tylko o tym, co odebrali nam obcy.
Żeby było jasne, Rafe.
- Wotanin, którego ścigamy... - Ten, który zabił mojego syna?
- Musi zostać przy życiu. Wiesz o tym? - Nic mi o tym nie wiadomo.
Przyszłość jest nie do przewidzenia. Nie wierzysz?
Rozejrzyj się.
To nie miejsce dla dzieci.
Iratjanka! Dziwka!
Elah Bandik jest aresztowany.
Za co?
Za włóczęgostwo.
Sygnał jest coraz silniejszy.
Jesteśmy blisko.
Nie pamiętam tych wież.
To elektrownia atomowa. Powstała podczas wojny.
Gdyby Ben zdetonował gulanit w reaktorze...
Promieniowanie wydostałoby się przez tunele w kłębowisku.
I wszystkich zabiło.
Co ci chodzi po głowie?
Ludzie tak pytają, prawda?
Mój brat zbierał monety.
Te stare.
Podobno miedź była warta więcej niż niektóre z nich.
Więc myślałaś o nim.
Musimy żyć pełnią życia
ku czci tych, którzy odeszli.
Dlatego dziwię się, że masz wątpliwości co do ślubu.
Chcę trochę zwolnić.
Tata wywiera na tobie presję.
Nic nie wie.
Jak większość mężczyzn.
To cecha międzygatunkowa.
Możesz z nim walczyć.
Chyba nie umiem.
Zanim opuściłam dom, rodzice postarali się o to,
żebym poślubiła odpowiedniego mężczyznę.
Miałam u boku nieznajomego, niezbyt przystojnego.
Ale pochodził z najwyższego liro.
Był czcigodnym mężczyzną.
Rodzice wierzyli, że zapewni mi bezpieczeństwo.
Co się stało?
Poznałam kogoś innego.
Był młodym kocmołuchem.
Przystojny, niebezpieczny, z szelmowskim uśmiechem.
Dostał bilet na Ziemię w zapłacie za długi.
Datak.
Zabiegał o mnie agresywnie.
Mój oblubieniec był wściekły.
Wyzwał Dataka na pojedynek.
Walczyli?
Nie mieli okazji.
W drodze na pojedynek mój ukochany wypadł przez śluzę.
Tragiczny wypadek.
Jak to wypadek?
Wiedziałam, że Datak kocha mnie najbardziej na świecie.
Był wojownikiem.
Zrobiłby wszystko, żeby zapewnić nam bezpieczeństwo.
Tylko ja sama wiedziałam, kogo naprawdę potrzebuję.
To prawdziwa historia?
Ślub będzie wspaniały.
Uwaga na schody. Oczy szeroko otwarte.
Dobrze. Nie oddalać się.
- Dawno mnie tu nie było. - Wciąż nic?
To wszystko?
Tak. Bomba dezaktywowana.
- Dobrze. - Hej.
Musi przeżyć, jeśli mamy się dowiedzieć, kto za tym stoi.
Rozumiem, że chcesz zemsty.
W domu czekają Quentin i Christie.
Ktoś chce zniszczyć miasto, w którym żyją.
Luke błagał o życie jak dziewczynka.
- Potrzebujemy odpowiedzi. - Wiem, co robię.
- Wiesz, czemu mi pomógł? - Hej.
- Umrzesz dla sprawy? - Potrzebował pieniędzy.
Żeby uciec z Defiance, z dala od ciebie.
- Rafe. - Dlatego to takie zabawne.
Chcesz pomścić Luke'a, a on cię nienawidził.
Po tym, co zrobiłeś jego matce.
- Milcz! - Hej.
Możesz zrobić coś dla zmarłego dziecka lub dla tych, które żyją.
Ale nie wszystko naraz.
Podejmij decyzję.
Teraz.
Powiedz Amandzie, że mi przykro.
STRÓŻ PRAWA
Jest cicho.
Pani burmistrz ma zaraz przyjść. Nic nam nie będzie.
Przyjdą po niego.
To był błąd.
Źle zrobiłeś, pomagając mi.
Zrobiłaś ruch, ja cię wsparłem.
Od tego są stróżowie prawa. Clancy mnie tego nauczył.
Głupi byłeś, że go słuchałeś.
Shtako.
- Ilu? - Widzę Dataka i bioczłowieka.
Pójdź za róg.
Przekażcie nam tchórza.
Nie możemy tego zrobić.
To kastijski problem i zajmą się nim Kastitjanie.
Jeszcze krok i cię zabiję.
Urocze dziewczę.
Możemy przejść obok was lub po was.
Zdecydujcie.
- Zabierz Levona do lekarza. - Dobra.
Dość tego, Datak.
Irisa i Tommy spełniali moje rozkazy.
Przebaczyłam Elahowi wszelkie naruszenia kastijskiego prawa.
Nie masz takiej władzy.
Jeśli go weźmiecie, będziecie musieli mnie zabić.
- Co się tam dzieje? - Nic dobrego.
Chodź z nami, Nak.
- To nie twoja walka. - Jestem ci dłużny.
Co wybierzesz, Datak?
Bezsensowny rozlew krwi
czy dogadamy się w pokoju?
Pani burmistrz,
pani oddanie poruszyło me serce.
Tworzymy społeczność.
Rozlano już dość krwi.
Niech nam pani pozwoli godnie pochować poległych.
A potem, kto wie?
Może omówimy różnice kulturowe...
na spokojnie.
Widzimy się na ślubie.
- Dzięki za pomoc. Mogło być kiepsko. - Ale byłoby czyściej.
Sprawdzę, co u moich ludzi.
Amando. Chodź, Nak.
Odprowadzę cię do domu.
Datak nie powiedział ostatniego słowa.
Wiem.
Gdzie Ben?
Nie żyje.
Mówił, że mu przykro.
Jak nam wszystkim.
Na razie miasto jest bezpieczne.
To wystarczy. Szczegóły opowiesz mi później.
Teraz muszę pochować 41 osób.
Co zrobiłaś? Uwolniłaś go?
Nie lubię łańcuchów.
Słusznie postąpiłaś.
Amanda pomogła.
Mieliśmy rację, ufając jej.
Czy kiedykolwiek dotrzemy na Antarktydę?
Ona nie istnieje.
- Jesteś pewien? - Nie.
Ale to miasto istnieje.
To wiem na pewno.
Zebraliśmy się, by oddać cześć 41 osobom, które oddały życie za to miasto.
Byli to nasi rodzice,
małżonkowie, bracia i siostry.
Ale dla nas byli bohaterami.
Dziękuję.
Za możliwość pobycia z rodziną.
Proszę.
Wykazujesz się odwagą i honorem.
Witamy na Antarktydzie
Tekst polski: Kinga Stańdo